آباجی

مثل همیشه

با همند

گریه کنم یا نکنم آخر ماجرا رسید

گریه کنم یا نکنم قصه به انتها رسید

تو می روی و آیینه پر میشود از بی کسی

از من سفر میکنی و به مرگ قصه می رسی

ببین که آب می شود قطره به قطره قلب من

مرگ من و قصه ی ماست فاجعه ی جدا شدن

گریه کنم یا نکنم آخر ماجرا رسید

گریه کنم یا نکنم قصه به انتها رسید

تو چمدان پر میکنی،من خالی از جان می شوم

یک لحظه در چشمم ببین،ببین چه ویران می شوم

بعداز تو با من چه کنم؟با من بی پناه من...

کجای شب پنهان شوم،کجای این عاشق شکن

تو می روی و جان من گور ترنّم می شود

خورشید کی که داشتم در شب من گُم می شود

چیزی نگو به آینه با رازقی حرفی نزن

برای بار آخرین تنها نگاهی کن به من

گریه کنم یا نکنم آخر ماجرا رسید

گریه کنم یا نکنم قصه به انتها رسید....

                                              «پایان برای همیشه»

آخه کسی نیست. آباجی مهربونم الان خوابیده. آخه ساعت ۰۲:۳۷ دقیقه نیمه شب است. الهی قربونش بشم. یکی دو روز یه مشکل روحی برام پیش آمده همین موضوع باعث تغییر رفتارم با آباجی شد. تقریبا دو روز باهاش حرف نزدم. دلم براش یه ریزه  شده. امیدوارم خوابای خوب ببینی فرشته مهربون دادا .دلم برات خیلی تنگ شده. دوست دارم.

گاهی اوقات آدما کاری می کنند که فکر می کنند درسته ولی نمیدونند شاید اشتباه است. من سر یه موضوعی دپرس بودم. کمی درک این موضوع واسه عزیزم مشکل است. منو نفهمید باعث شد یه بحث مختصری بینمون پیش بیاد. مهم نیست چون فردا باهاش آشتی می کنم. الهی قربونش بشم.امشب اصلا خوابم نمی یاد.دلم واسش یه ریزه شده.دلم براش تنگـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیده .

بمیرم واست گل دادا. امشبم با ناراحتی خوابیده. هرچند که تو بحثمون خودتم مثل من مقصر بودی ولی بازم مهم نیست. مهم اینه که من دوســـــــــــــــــــــــــــــت دارم. من ازت معظرت خواهی می کنم. ببخش این عاشق پر اشتباهُ .

هــــــی غریبی. آباجی دوست دارم. اندازه همون یه دونه ای که خودت می دونی دلیلش چیه؟ ولی این رسم زمونه است آباجی مهربونم که داره بد با من و تو بازی می کنه و بد سنگ جلوی پای من و تو ( الهی قربون پاهای کوچولوش بشم ) می اندازه و فعلا جز صبر کردن کاری نمی شه کرد. بغض گلومو گرفته و اشکام جلوی چشمام پرده ای تار ایجاد کرده که درست شیشه مانیتور را نمی بینم.

آباجی خودت می دونی مشکلم که این دو روز برام پیش آمده است شاید برای تو زیاد مهم نباشه ولی برای من کمی مهم است چون جون یه بنده خدایی وسط است که حتی با آمدن خدایی نکرده یه قطره خون از بدنش من مقصرم و عذاب وجدانش دست از سرم بر نمی داره حالا چه برسه به اون تهدید که اون نسبت به من کرده است. بهم حق بده که کمی عصابم تو این چند روز خورد بشه و کمی دپرس باشم.

می دونم درک این موضوع تا برای آدمی پیش نیاد نمی تونه قابل ادراک باشه ولی من آمدم با تو در این مورد این موضوع باهات مشورت کنم که اون اتفاق پشت گوشی برامون پیش امد. گفتم که تو هم مثل من مقصر بودی ولــی خوب اشکالی نداره. گذشته ها گذشته است.امیدوارم تو هم دادا را ببخشی.

دلم بد جوری امشب برات تنگ شده .انشالله فردا بتونم باهات درسن و حسابی صحبت کنم.دوست دارم.

دوســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت دارمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

قامت خورشید را باید شکست

نور را باید یافت

اشک را باید سوخت

تا که دل را نشکنند

تا به فرداها رسید

سوی فردا چشمهایم پر اشک

ناله ام سوزان است

غم دلم را سنگین

و تو از من دوری

غم در این خانه اگر مانده ولی ما شادیم

دل اگر پاره قلبم مرده, ما شادیم

شادیم که سوی تو می آییم

شادیم که نزد تو مهما نیم

باز هم خواهم نوشت

کاش زودتر برسد مرگ دلم آرام گیرد

آرزویم رفتن است

حسرت از دنیا ندارم

خواهم مرد

تو مرا خواهی یافت

خواهم آمد

تو مرا در یابی

آرزویم مرگ نیست

سوی تو آمدن است

روی ماهت دیدن است

آرزویم راحتی

آرزویم مرگ است

برگرفته از:

 http://www.only-takpar.blogfa.com/

پنجره را باز می کنم نگاهم می خزد تا زیر پوست سرد سایه ها ،بیرون می روم
 آسمان گرفته و برف می بارد و درون حفره ی چشمانم جمع می شود و آب ،
پلک نمی زنم ، می ریزد و می ریزد و سرد تمام تنم ...بوی سردی می پیچد و
صدای سرما ، سفید پوشیده ام در انتظار ...
می نشینم روی خاک نمدار برف گرفته ، تا می خورم پنجه در خاک می زنم
در انتهای چهار گوش گره می خورم در خویش ،سفید پوشیده ام ، مشت میزنم
در خاک و می پاشم .
سحر نزدیک است و خیره به آسمانم برف می آید و درحفره ی چشمانم ذوب می شود
و می پوشاند چشمانم را سرد و سپید .
پلک نمی زنم نگاهم خیس است و آسمان سپید زمین سپید است و چشمانم خیس ،
حل می شوم در هر قطره ای که می چکم ...

هیچکس مثل تو نیست
مثل پاکی و صفای تو که در جان من است
مثل عطر نفست
نیست آشفته تر از تو که تمنای من
هیچ کس مثل تو نیست ...

هستی پا به پا ی من ، نفس که می کشم می آیی آرام و بی صدا
می خواهی دست بکشم روی چشمانت و بگیرم ذکر و بخواهم برای تو همه خود را ؟
تو بگو آیا تمام می شود این همه احساسم ...
نفسی تازه می کنم تو نیز آرام و بی صدا نفس بکش آرام و مطمئن می پیچم در
هوای تنت که بدانی کجایم
اینجا یا آنجا ...
تنم که اینجاست برای  خدا
نفسم که آنجاست برای تو
بگذار روی همه ی ذره هایم اسم تو باشد
تو حک می کنی عشق را حرف به حرف روی تن زخمی من ؟

« بعد از معبودم به نام معشوقم »

استخوان تراشیدم تا بسازم قلم

از رگانم کوفتم مرکب عشق

از صفحه ی دلم ورق گرفتم برای یار نامه نوشتم...

زندگی همانند جدولی است که جایزه ی حل آن مرگ است و من این جدول را حل کردم و منتظر مرگ هستم...!

پس روزی خواهم مرد ولی قبل از مرگم چند وصیت دارم:

ای کسی که جواز دفن مرا در دست داری،به هنگام مردنم مرا در تابوتی سیاه بگذارید تا همه بدانند سیاه بخت بوده ام  و دستانم را باز بگذارید تا همه بدانند هیچ چیز با خود نبرده ام چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند چشم به راه یار بوده ام لبانم را باز بگذارید تا همه بدانند منتظر بوسه ی یار بوده ام و بینی ام را باز بگذارید تا بوی خوش یارم را وقتی که از کنار مزارم رد می شود بشنوم و به هنگام صبح تکه یخی به شکل صلیب بر روی مزارم بگذارید تا به جای مادرم برایم گریه کند.

     اگر دیدی کسی تو رو دوست داره بدون اون  منم   

  اگر دیدی کسی منتظر توست بدون اون منم

اگر دیدی کسی دوست نداره بدون من مردم

ای سراپایت سبز دستهایت را بر دستان عاشق من بسپار و لبانت را چون خاطره ای سوزان بر لبان عاشق من بگذار...!

هوا ترست به رنگ هوای چشمانت
دوباره فال گرفتم برای چشمانت
اگر چه کوچک و تنگ است حجم این دنیا
قبول کن که بریزم به پای چشمانت
بگو چه وقت دلم را ز یاد خواهی بر د
اگر چه خوانده ام از جای جای چشمانت
 دلم مسافر تنهای شهر شب بو هاست
که مانده در عطش کوچه های چشمانت
تمام اینه ها نذر یاس لبخندت
جنون آبی در یا فدای چشمانت
چه می شود تو صدایم کنی به لهجه موج
به لحن نقره ای و بی صدای چشمانت
تو هیچ وقت پس از صبر من نمی ایی
در انتظار چه خالیست جای چشمانت
به انتهای جنونم رسیده ام کنون
به انتهای خود و ابتدای چشمانت
من و غروب و سکوت و شکستن و پاییز
تو و نیامدن و عشوه های چشمانت
خدا کند که بدانی چه قدر محتاج ست
نگاه خسته من به دعای چشمانت

   و حس کـردي که خيلي بيقرارم

     بـدان تو با عبور از کوچه دل

 در آوردي دمار از روزگارم

همه چیز برای تو بود ؛ همه چیز هنوز برای توست .

 تمام جانم ؛ جسمم ؛ تمام افکارم ؛ تمام لحظه های این انسان پر است از آینده ای که می خواهد  برای تو بسازد .

  تو این را می دانی ؛ نه ؟

 ای کاش با من صمیمی تر بودی این تنها خواسته من است از تو در مقابل تمام زندگیم که به تو  دادم .

 هرگز شک نکن ؛ می پرستمت ...