دادام شب یلدا نیست بدون دادام شیرینی شب یلدا برام تلخ شده ای کاش شب یلدا دادام کنارم بود ای کاش حداقل میدونستم که.....

دلم گرفته دلم می خواد گریه کنم

خدا جوووووووووووووووووووووون دادای من الان کجاست؟ داره چی کار میکنه؟

دادا جون دوست دارم.میمیرم برات.خیلی می خوامـــــــــــــــــــــــــــــــــت

كبوتر عشق من برو بهش بگو....

کبوتر مهربون : دلم براي گلم تنگ شده ؛ چرا گلم نيست

کبوتر قشنگم گل من کجاست؟ دلم همش بهونشو مي گيره

کبوتر سفيدم برو به گلم بگو ؛ من بي قرارشم

کبوتر بهش بگو : خيلي دوستش دارم

دارم از غم دوريش ميميرم

کبوتر بهش بگو:

« در لحـظه هاي بي کسي و درد ، يــادآور قشنــگترين لحظـه منـه »

خوش به حالـت كبوتر هر جا بخواي پر مـي كشي

تو هواي پاك دل نفس رو بهتر مي كشي 

حالمان بد نيست غم کم مي خوريم کم که نه ! هر روز کم کم مي خوريم
آب مي خواهم سرابم مي دهند عشق مي ورزم عذابم مي دهند
خنجري بر قلب بيمارم زدند بيگناهي بودم و دارم زدند!
دشنه اي نامرد! بر پشتم نشست از غم نامردمي پشتم شکست
سنگ را بستند! سگ آزاد شد يک شبه بيداد آمد! داد شد
عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام تيشه زد بر ريشه انديشه ام
عشق اگر اين است مرتد مي شوم خوب اگر اين است من بد مي شوم
در ميان خلق سر در گم شدم عاقبت آلوده مردم شدم
بعد از اين با بي کسي خو مي کنم هر چه در دل داشتم رو مي کنم
نيستم از مردم خنجر بدست بت پرستم بت پرستم بت پرست
بت پرستم بت پرستي کار ماست چشم مستي تحفه بازار ماست
درد مي بارد چو لب تر مي کنم طالعم شوم است باور مي کنم
من که با دريا تلاطم کرده ام راه دريا را چرا گم کرده ام
قفل غم بر درب سلولم مزن من خودم خوش باورم گولم مزن
من نمي گويم که خاموشم مکن من نمي گويم فراموشم مکن
من نمي گويم که با من يار باش من نمي گويم مرا غم خوار باش
روزگارت باد شيرين شاد باش دست کم يک شب تو هم فرهاد باش
کوه کندن گر نباشد پيشه ام بويي از فرهاد دارد تيشه ام
عشق از من دور و پايم لنگ بود قيمتش بسيار و دستم تنگ بود
گر نرفتم هر دو پايم خسته بود تيشه گر افتاد قلبم خسته بود
هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه! فکر دست تنگ ما را کرد ؟ نه!
هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه! هيچ کس اندوه ما را ديد؟ نه!
هيچ کس اشکي براي ما نريخت هر که با ما بود از ما مي گريخت
چند روزي است حال ما ديدني است حال من از اين و آن پرسيدني است
گاه بر روي زمين زل ميزنم گاه بر حافظ تفال مي زنم
حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت
ما ز ياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم...!

گریه کن گریه قشنگه

گریه سهم دل تنگه

گریه کن گریه غروره

مرحم این راه دوره

سر بده آواز حق حق

خالی کن دلی که تنگه

گریه کن گریه قشنگه

گریه قشنگه

گریه سهم دل تنگه

گریه کن گریه قشنگه

بزار پروانه احساس

دلتو بغل بگیره

بغض کهنه را رها کن

تا دلت نفس بگیره

نکنه تنها بمونی

دل به غصه ها بدوزی

تو بشی مثل ستاره

تو دل شبا بسوزی

گریه کن گریه قشنگه

گریه سهم دل تنگه

مسافرغریب یه راه بی نشونم
میخوام برم گم بشم اینجا دیگه نمونم
هوای اینجا واسه نفس کشیدن کمه
برای زخم کهنه رها شدن مرهمه

دل من از غروبه اینجا داره میگیره
خورشید اینجا توی دستای شب اسیره
عشق همیشه ناجی پیدا نمیشه اینجا
تو شوره زار نمیشه دل بزنی به دریا


کلید شهر عشقه حالا دیگه تو دستم
میخوام که عاشق بشم میخوام بگم که هستم
یه روز میاد همون که دلم هواشو داره
یه آسمون ستاره برای من میاره

گر رود سر بر هرگردد سرنوشت

 
سرنوشت من از اول او نوشت

میرم از شهر تو با یه کوله بار از خاطره

دل من مونده پیشت گر چه پاهام مسافره

میگذره همراه جاده ،یاد تو از تو خیالم

توی راه دریغ از ابری که بباره واسه حالم

توی هر گوشه این شهر ،دارم از عشق تو یادی

می سوزونه من و یاد دلی که به من ندادی

راه می افتم بی هدف،مقصد راه و نمیدونم

کاش میشد آروم بگیرم ولی افسوس نمیتونم

نه یه قاصدک تو جاده که بشه همسفر من

من یه قصه ام که جدایی شده فصل آخر من

توی هر گوشه این شهر ،دارم از عشق تو یادی

می سوزونه من و یاد دلی که به من ندادی

میرم و گم میشم آخر تو غروب دشت غربت

نمیتونم که بمونم توی شهر بی محبت

توی هر گوشه این شهر ،دارم از عشق تو یادی

می سوزونه من و یاد دلی که به من ندادی

قسم به چشم های قشنگت به نسیم عصر بی جان

                                                  به صدای رعد و طوفـان به تمام اهــل کیهان

بـه کـمـال روح انـسان قـسم بـه بـهار هستــــی

                                                  به امیدم که تو هستی به خدا که می پرستی

                                    دوستت دارم

مازیار=>   http://www.best-lovepoem.blogfa.com/

   هميشه براي کسي بخند

           که ميدوني به خاطر تو شاد ميشه...

                    واسه کسي گريه کن که ميدوني...

                               وقتي غصه داري و اشک ميريزي برات اشک ميريزه...

                                              براي کسي غمگين باش که در غمت شريکه...

                                                             عاشقه کسي باش که دوستت داره....

زيبــــــاترين سخني که شنيدم سکوت دوست داشتني توبود.

زيبــــــــــاترين احساساتم گفتن دوست داشتن تو بود.

زيــــــــباترين انتظار زندگيم حسرت ديدار توبود.

زيباترين لحظه زندگيم لحظه با تو بودن بود.

زيبــــــاترين هديه عمرم محبت توبود .

زيباترين تنهاييم گريه براي توبود .

زيباترين اعترافم عشق توبود.

عشق چگونه و چه ويژگيهايي دارد .؟
عشق يك حس روحي است كه در ابعاد مختلف جسمي و نظري نيز تاثير گذارده و تمام زمين و گرايشات محض را تحت تاثير قرار مي دهد . عشق معمولاً با حالتي از اضطراب و هيجاني شيرين همراه است كه فعاليت هاي هورمون هاي دروني و غدد مغزي را تحت تاثير قرار مي دهد .

عشق به خداي مهربان چيست ؟
خداوند سر منشا عشق است و عشق ورزيدن به او اداي حق امانت به صاحب آن است عشق شيرين ترين و عميق ترين احساس انسان است كه بايد به والاترين و مقدس ترين موجوديت هستي يعني خداوند هديه شود. عشق بيكرانه است و اين نشانه اي است بر اينكه عشق در شايسته ترين شكل از آن خدا و براي خداست . وقتي هر انساني عاشق خداوند مي شود تمامي ابعاد انساني و الهي مي تواند در او جلوه گردد و متبلور شود.
از ايزد عشق به خداي مهربان كه هدف نهايي و غايي تمام اديان الهي  يش بوده نقطه و قله تعالي انسان در اين دنيا براي جستن  به سوي نهايت سعادتمنديدر عرصه جاودانگي است .

عشق احساسي چيست؟
عشق بيشترين نيروي خود را به قلب و احساسات انسان متمركز مي كند .عشق احساسي به عشقي مي گويند كه بر طبق يك خلا روحي و عاطفي و يا تجسس براي يافتن يك هامن امن و عميق عاطفي در ديگري بروز مي كند عشق احساسي چون بر اساس چوشش هاي شديد احساسي و لحظه اي صورت مي گيرد معمولاً دچار اشتباه و لغزش نيست مي شود.
عشق احساسي بايد بر اساس يك عقل سليم و با تدبير قرار گيرد تا مانع از تباهي و گمراهي مشخص شود.

عشق چه رنگي دارد.؟
هيچ چيزي را نمي توان به عشق تشبيه كرد عشق براي هر كس با رنگي معنا پيدا مي كند ولي واقعيت اين است كه زيباترين رنگ عشق بي رنگي و صداقت است عشق تنها با اين رنگ هستي و زندگي مي يابد و هستي و زندگي مي بخشد عشق انسان را بي قرار مي كند تا از تمامي رنگها و وابستگي ها به سوي خود كه نهايت رهايي است سوق دهد هر عشقي كه انسان را به سوي وابستگي و دلبستگي ها سوق دهد داراي رنگي است سرانجام رنگ خواهد باخت و ماهيت پوچ خود را بر ملا خواهد ديد اما عشقي كه چون آب ، زلال و بي رنگ است زندگي مي بخشد تا شخص را به سوي زيباترين و اصيل ترين شكل انساني رهنمون باشد.

عشق را چگونه مي توان پايدار كرد؟
عشق واقعي پايدار است . ناپايداري عشق به خاطر هوس هاي ناپايداري است كه در وجود انسان ها رخنه مي كند اگر عشق بر اساس دوست داشتني كه ريشه در معيارهاي انساني و وجداني دارد بنا گردد هرگز لرزان و ويران نخواهد شدو عشق به خاطر زندگي طلوع كند ديگر غروبي نخواهد شناخت وقتي عشق به خاطر خود او باشد حرمتش هرگز نخواهد شكست.

عشق را چگونه مي توان از رنگ باختن و نا پاكي دور ساخت و آن را همچنان در هاله اي از ازيبايي و كرمت جاودانه ساخت؟
اگر طلاي خالص را بشكافيم ، ذوب كنيم ، بشكنيم و يا ... تمام عمر و ظاهر و ارزش همگي از جنس طلاست . و اگر عشق هم خالص باشد تمام ظاهر و باطنش يكي خواهد بود و آنگاه رنگي نخواهد بود كه ببازد . رنگ خلوص تنها حالتي است كه عشق را از نابودي بازخواهد داشت . خلوص همان راه رسيدن به نهايت طهارت و پاكي و عشق است . عشق هيچ نسخييت و شباهتي به گناه و زشتي ندارد . هر به ظاهر عشقي كه آلوده گناه و ناپاكي مي شود عشق نيست و بدين گونه عشق در هاله اي از زيبايي و كرامت جاودانه عطري ابدي خواهد يافت.